Dünya üç beş bilgisizin elinde;
Onlarca bilgi güya kendilerinde
Üzülme; Eşek Eşeği beğenir:
Hayırlar vardır sana kötü demelerinde.
 
Demiş Hayyam rubaisinde. Ne demek istemiş, asosyallik ne zamandan beri varmış. Hayyam da belli ki kalabalıklar içinde tek başına yaşamış. Asosyal olmak acaba bir psikolojik rahatsızlık mı, yoksa bilginin yan etkisi mi?
 
Bilginin insana sağladı, öngörü ve bilgelik, yanında istenmeyen misafir olarak gelen ve size yapışan yalnızlık ve mutsuzluk  haline değer mi?
 
Ya da en az bilen insan en mutlu insan çıkarımını yapsak doğru olur mu?
 
Tüm filozoflar yalnızlıktan mı filozof olmuşlar, yoksa filozof oldukları için mi yalnız kalmışlar?
 
Bana göre bilgi, mutsuzluk ve yalnızlık hep yan yana gidiyor, ayrılmaz üçlü olarak. Tabi her yalnızlığı bilgiye bağlamak değil amacım, ya da mutsuzluğu. Sadece bilginin bedelini hatırlatmak istedim.
 
Bu zamanda az dostun olsun, daha iyi.
Herkesle uzaktan hoş beş edip geçmeli.
Can gözünü açınca görüyor ki insan
En büyük düşmanıymış en çok güvendiği.
 
Hayyam’ın bu zamanlar diye bahsettiği zamanlar 15. yüzyıl. Ya şimdi ki zamanlar da yaşasaydı Hayyam bu şiir artık ne vahim bir hale gelirdi, düşünmesi bile ürkütücü. Ama insanı ne zaman yıldırabiliyor hayattan, ne de yediği kazıklar yeniden güvenmekten, sevmekten.
 
Zaten Hayyam da yılmamış hiç bir zaman sevmekten ve de içmekten…