Hello world (Merhaba Dünya)... Bir yazılımcının, yazılım hayatına attığı ilk adım... Ama benim değil. Hemen hemen herkes, yazılım dünyasına Merhaba Dünya ile başlarken ben, birden olayın ortasında buldum kendimi; Panel1.Visible := False. Evet benim ilk kullandığım kod parçası bu oldu. Biraz farklı bir başlangıç olduğunu düşünüyorken, arkadaşımın söylediği bir söz üzerine bunun aslında pek de farklı bir şey olmadığının farkına vardım. Hayatında normal olan ne vardı ki?
Aslında bunu o kadar da büyütmeye gerek yok. Düşünebileceğiniz üzere o kadar da uçuk bir hayatım yok. En azından hala sizinle birlikte aynı havayı soluyorum :)
Bu güne kadar kiminle tanışıp sohbet etmeye başladıysam, ya beni cidden deli zannedip benden kaçtılar yada çok farklı bir deney hissine kapılmış gibi beni araştırmaya başladılar. Ama herkese anlatmak istediğim şey ise çok farklıydı. Bir yazılımcının hayatı...
Bizleri normalden farklı yapan işimiz miydi? Bilgisayar, mantıksızlık karşısında eli kolu bağlanmış bir varlık gibi kalmakta ve biz yazılımcılar bu mantıksızlığı mantıklı bir yolla ona aşması için yol gösteriyoruz. Bir düşünsenize, içine düşebilecek bir su tanesinin kendine zarar verebileceğini en kötü yolla öğrenebilecek bir bilgisayara, bitkilerin suya ihtiyacı olduğunda onlara zarar yerine fayda sağlayabileceğini öğretebiliyoruz.
Peki bu bizi yani hayatımızı nasıl etkiliyor? İşimiz gereği sürekli mantıklı davranmamız, mantık çerçevesi içinde adım atmamızı da bir süre sonra etkiliyor. Mantıksız geldiği anda bir işe asla kalkışmıyoruz. Çoğu kişi için çılgınlık olarak nitelendirdiği olaylarda bir yazılımcıyı görmeniz çok sık bir olay değil. Çünkü çoğu kez mantıksız olarak görürüz. Bu nedenle hayatımızda fazla bir renklilik yok...
Sürekli yaptığımız monoton davranışları sadece mantıklı gördüğümüz içinde şikayet etmeyiz. Hergün işe gitmek, eve gelmek, dinlenmek gibi olaylar bizim için daha yararlı olarak gelir ve öyledir de. Hayatımızı devam ettirmek için bir işe, yorulduğumuzda dinleneceğimiz bir eve ihtiyaç duyarız. Aslında bunu herkes ister. Ama bizim işimizi diğerlerinden farklı kılan bir yanı var.
Bir yazılımcı işten çıktığında, bütün herşeyi işte bırakıp sosyal hayatına dönme gibi bir olayı bir süre sonra yerine getirememekte. İşimizin yüzde doksanı düşünmek olduğu için, iş çıkışı otobüste bile aslında biz işimizi yaparız. Çünkü yarın kaldığımız yerde tekrar olacağız ve bu durumun içinden çıkmak için bulunan her fırsatta düşünmeye mahkum olduğumuzun farkındayız.
Bu yüzden hayat tarzımız düşüncelerimiz biraz farklı. Aynı şekilde farklı görünen programlama dilleri gibi. Aslında aynı şeyleri Türkçe düşünüp İngilizce yada Fransızca yazmak gibi birşey bu.
Bir çok işverene dikkat ediniz : xxx programlama dilini biliyor musun? Bu ne kadar doğru bir cümle işveren için. Bence asıl sorulması gereken soru Programlama nedir? bunu biliyor musun? olmalı. Çünkü geri kalanında programlama dilleri arasındaki fark sadece yazım kuralları.
Yazılım hayatına başlayan birisi için Merhaba Dünya ilk adım, ve son adımımız yok. Çünkü programlamanın bir sonu yok. Bu nedenle bir çok kişi yazılım işine nerden başlayacağını, hangi dili kullanması gerektiğini sorguluyor. Ve şurası bir gerçek Merhaba Dünya ile başlayanların yarısından fazlası bir süre sonra sıkılarak programlamayı bırakmakta. Peki neden?
Dikkat ederseniz hangi kitap ile başlarsanız başlayın, hangi eğitim seminerine giderseniz gidin Merhaba Dünya ile DOS ortamında başlarsınız. Ve bir anda aklınızda şu düşünce belirir : Adamlar görsel yazılım yaparken biz burda DOS ile uğraşmaya çalışıyoruz. Bence bu işin sonu yok...
Benim bir çok arkadaşım programlamaya başlamak istedi ve bırakanların hepsinde de aynı düşünce mevcuttu. Peki problem nerde?
İşin gerçekten temelini öğrenmek programlama için gerçekten önemli olan bir olay. Ben ise olayın tam ortasından başlayıp bir Windows penceresi içerisinde bulunan bir paneli yok etmek ile başladım. Diğer başlangıç türünde olduğu gibi bende bu şekilde başlayarak programlamada birçok sıkıntı çektim. Ama ben bir adım öndeydim. Yaptığım herşey şu anda kullandığımız programlar gibi görseldi. Bu beni bağlayıcı bir unsur olarak devam ettirdi. Diğerinde olduğu gibi artık kullanılmayan bir DOS pencerisinde uğraşmıyordum ve bu benim için fazlası ile yeterliydi...
Şimdi çevreme bakınıp düşündüğümde, verdiğim eğitimlerde sıkılan kişileri yada sadece okulu bitirmek için öğrenmeye çalışan kişilerin yarın bu işe cidden devam etmeyeceklerini düşünüyorum. Belki çok bencilce bir düşünce bu ama bence gerçek bu.
Abone Ol