Şöyle bi baktım da ben bu deprem haritası olayına biraz fazla takılmışım. Şimdi şöyle bi genel durum değerlendirmesi yapalım. ;)

Diyeceksiniz ki yine aynı konu. Evet, deprem haritası. Ama bu sefer son noktayı koydum. Yapmak istediğim ufak tefek değişiklikler vardı, onları tamamladım. Şimdi beklemeye geçtik. İnanmayacaksınız ama kaynak kodları güzelce yedekleyip, bilgisayarımdan sildim. Artık bu konuda rahatsınız.

Evet bu gün kurban bayramının 3. günü, pardon 4. günü oldu artık. Geç de olsa kurban bayramınızı bi kutlayalım. Şu an Elazığ'dayım ve bu akşam geri dönüyorum. Geri dönmek için hem sabırsızlanıyorum, hem de pek gidesim yok. Sırf bu cümle için biraz canım sıkkın. Ama hallederiz. Hiç sevmediğim birisinin lafı ile bu durum değerlendirmesine de  son veriyorum; biz hallederiz koçusu. (pis herif :@)

Evet yavaş yavaş hazırlıklar başladı ve bir yandan heyecan, bir yandan da korku desen değil, ne olduğu tanımsız bir duygu var ama dur bakalım. Çıkar kokusu.

Geçen, Elazığ'a gelirken 2011 kışının ilk karı ile karşılaştım. Bana karşı biraz soğuk davrandı ama Allah vergisi doğa yapısına verdim. Fazla bozulmadım yani.  Ama ben yine de 2 kare fotoğrafını aldım. http://twitpic.com/7adrd0 , http://twitpic.com/7adnix

Geri kalanında hep aynı bilindik şeyler işte. Ama 2 gün sonraya güzel bir yazı ile karşınıza çıkmaya hazırlanıyorum. Kafamdakileri bi topluyum, sonra ben yazarım, sizden de isteyen okur.

Yazıların kapanışlarını yaparken hep AROG filmindeki Arif'in sonda söylediği arogca hoşçakalını yazmak istiyorum ama ah ahhh. Neyse siz anladınız beni.

P.S. : 4. gün olsa da bayram bayramdır. Benim için şeker yiyin.

Aslında beklemek, beklenilmekten daha zormuş. Saatlerin o muteşem, kafa tırmalayıcı sesi...

Ama şimdi karşımda... :)

Mutluyum, güzel bir gün olduğu için. Her şey için çok teşekkür ederim. İyi ki varsın...

Bu günlerde cidden çok kararsızım. Hatta bu yazıyı yazmak yada yazmamak arasında kaldığım süreç 1 saati bulmak üzere. Uzun bir yazı mı olsun tüm içimdekileri dökeyim yoksa kısa olup, yine o çok sevdiğim ama herkesi bi o kadar gıcık ettiğim gizemli halimle mi kalayım, bilemiyorum.

Hatta artık sitemi bile kapatmayı düşünüyorum. Ama eminim bu sadece düşünceden ibaret kalacak. Bir çok projemin, bir çok düşüncemin olduğu gibi.

En basiti bakıyorumda VS 2010'da bitirilmeyi bekleyen 20 adet proje var ve hiç birine bakmıyorum. Bu gün cidden oturup başına "hiç değilse bir kaç tanesini bitireyim" dedim ama sadece dedim. Bir adım bile atmadım.

Bu böyle nereye kadar gidecek bilmiyorum ama umarım fazla gitmez. Yoksa umacam artık...

Dünya üç beş bilgisizin elinde;
Onlarca bilgi güya kendilerinde
Üzülme; Eşek Eşeği beğenir:
Hayırlar vardır sana kötü demelerinde.
 
Demiş Hayyam rubaisinde. Ne demek istemiş, asosyallik ne zamandan beri varmış. Hayyam da belli ki kalabalıklar içinde tek başına yaşamış. Asosyal olmak acaba bir psikolojik rahatsızlık mı, yoksa bilginin yan etkisi mi?
 
Bilginin insana sağladı, öngörü ve bilgelik, yanında istenmeyen misafir olarak gelen ve size yapışan yalnızlık ve mutsuzluk  haline değer mi?
 
Ya da en az bilen insan en mutlu insan çıkarımını yapsak doğru olur mu?
 
Tüm filozoflar yalnızlıktan mı filozof olmuşlar, yoksa filozof oldukları için mi yalnız kalmışlar?
 
Bana göre bilgi, mutsuzluk ve yalnızlık hep yan yana gidiyor, ayrılmaz üçlü olarak. Tabi her yalnızlığı bilgiye bağlamak değil amacım, ya da mutsuzluğu. Sadece bilginin bedelini hatırlatmak istedim.
 
Bu zamanda az dostun olsun, daha iyi.
Herkesle uzaktan hoş beş edip geçmeli.
Can gözünü açınca görüyor ki insan
En büyük düşmanıymış en çok güvendiği.
 
Hayyam’ın bu zamanlar diye bahsettiği zamanlar 15. yüzyıl. Ya şimdi ki zamanlar da yaşasaydı Hayyam bu şiir artık ne vahim bir hale gelirdi, düşünmesi bile ürkütücü. Ama insanı ne zaman yıldırabiliyor hayattan, ne de yediği kazıklar yeniden güvenmekten, sevmekten.
 
Zaten Hayyam da yılmamış hiç bir zaman sevmekten ve de içmekten…

Kendimden bazen cidden kuşku duyuyorum. Durduk yere "yazdığım yazılardaki kelime kullanım sıklığım ne kadardır ki?" diye bir düşünce kaç kişiye nasip olur? Bu düşünceyle yola çıkıp bi tablo oluşturdum. Baktım ki göze pek hitap etmiyor, tag cloud kullanarak biraz görsellik katayım dedim. Ve sonuç...

Anlamadığım tek nokta kullanmaktan vaz geçtiğim Facebook hesabım ile ilgili ne kadar çok söz söylemiş olmam. Enteresan...